Mesh shadery (mesh shaders) to nowy etap potoku renderowania, w którym karta graficzna sama, elastycznie generuje i odrzuca geometrię w małych paczkach zwanych meshletami. Zastępują klasyczny łańcuch shaderów wierzchołków, teselacji i geometrii, dzięki czemu GPU może wydajniej rysować sceny z ogromną liczbą szczegółów.
Jak to działa
W tradycyjnym potoku każdy wierzchołek przechodzi przez sztywny ciąg etapów, często tylko po to, by na końcu zostać odrzuconym, bo jest niewidoczny. Mesh shadery dzielą model na meshlety i pozwalają już na starcie zdecydować, które z nich w ogóle warto przetwarzać. Opcjonalny etap amplification shader (w Vulkanie task shader) robi taką selekcję jeszcze wcześniej.
Efekt: mniej pracy marnowanej na niewidoczne trójkąty i mniej obciążania procesora, bo to GPU decyduje o szczegółowości obiektów. Twórcy gier mogą dzięki temu stosować gęstszą geometrię bez dławienia płynności.
Wsparcie sprzętowe
- Funkcja wchodzi w skład pakietu DirectX 12 Ultimate, jest dostępna też w Vulkanie.
- Obsługują ją karty GeForce z architekturą Turing i nowsze (RTX od serii 20 oraz GTX 16), Radeon RX od serii 6000 oraz karty Intel Arc.
- Konsole obecnej generacji korzystają z tej samej lub analogicznej techniki.
Na co uważać
Coraz więcej nowych gier wymaga mesh shaderów do uruchomienia. Na starszych kartach (np. GeForce GTX serii 10 albo Radeon RX 5000) taki tytuł może się w ogóle nie włączyć albo działać bardzo słabo, nawet jeśli w „starej” grze karta dawała radę. Przed zakupem nowej gry sprawdź w wymaganiach, czy jest dopisek o DirectX 12 Ultimate albo konkretnych seriach kart.
Sama obecność mesh shaderów nie gwarantuje wysokich FPS — to tylko narzędzie dla twórców. Liczy się wydajność całego GPU i to, jak dobrze gra z tej funkcji korzysta.
Zobacz też hasła DirectX 12 Ultimate i Kompilacja shaderów.